Five in a lot more ways.

We wisten het al langer en we bleven het ontkennen. Maar hoe dan ook, het wringt en het zal terug goed moeten komen. Of dat nu is met of zonder elkaar.
We hebben jaren voor elkaar gezwoegd. Nuja, jaren. Enkele maanden, maar ik zag het liever als jaren. Jaren dus.
Ik zag het liever, omdat ik jou liever zag.
En daar sta je dan, jezelf wijsmakend dat het wel in orde komt en dat alles weldra is opgelost.

Ik hoop het nog steeds, ik denk het nog steeds. We vechten, jij vecht, ik vecht en samen vechten we al een hele tijd. Het is niet makkelijk en je bent uniek. Jij zei dat ook altijd: “Je bent uniek.” Gevolgd door die wazige, warme, verliefde blik in je ogen met je rode kaken.
Alleen al van het idee word ik weer helemaal warm. Net zo warm als jouw lichaam tegen het mijne… Het idee ervan toch. Wat daar berust het op! Ideeën. We zijn niets meer dan dat voor elkaar. Of.. zijn we zelfs dát nog voor elkaar?

Je bent erg ziek geworden en ik weet niet hoe, waar, wie, wat of wanneer. Ben je al beter? Ik hoor niets meer van je… Waar ben je? Ik hoor werkelijk niets meer… Wanneer heb je besloten mij een verplichte keuze op te leggen op dat democratische kruispunt? Ik weet werkelijk niets meer.

Je hart hoor ik eindeloos kloppen in de stille nacht. De maan verlicht de pijn, maar niet verlichten zoals je zou wensen.
Je pijn moet diep zijn. Enorm diep.

Mijn hart brak.
En nu breek het weer.

Lees je dit? Mag je er zeker van zijn dat mijn hart net weer brak.

Je bent hetgeen dat niet mocht zijn.
Je bent…
Of was je?

Krak.