“Mannen liegen als ze heel graag iets willen wat hun vrouw of vriendin niet leuk vindt”. Dát kwam eruit. Maar is dat dan altijd zo? Nee, ik dacht het niet. Ik heb ookal gelogen om andere redenen. Dingen waar ik mij achteraf beter bij voelde maar zeker ook dingen waar dat niet zo was.

“Zie je mij nog graag?”
- “Tuurlijk liefje…”

Dit is een pijnlijke. Je weet dat je liegt, dat het niets oplost en toch doe je het zo. Ik zie uberhaupt niet meer graag en ik weet ook niet meer hoe eraan te werken. Misschien ben ik zelfs te lui. Daar komt het dan ongeveer op neer.
Wordt het gezegd met een zucht, maar toch een opgewektere stem als de voorgaande willen we gewoon dat je het niet zo vaak vraagt of dat je gewoon enorm goed bent in het 100 meter zagen. Je bent nu al Olympisch kampioene.

“Ga je met je vrienden weg vanavond?”
- “Ja, we gaan gewoon gezellig iets drinken in het café, niet speciaal. Ik rij dus ik drink alvast zeker geen alcohol.”

Fantastisch is deze wel. Tuurlijk gaan we niet naar dat rustig, gezellig café. Stel je voor zeg, drie of vier mannen die naar een gezellig, rustig café gaan. Je zou voor minder denken dat we graag de chocoside of life zien.
Dus zo zit het dan al niet. Wat dan wel? Wel, we gaan gewoon op stap in een discotheek, een fuif, of een goor café waar jij zeker niet zou denken dat ik zou zitten. Jeetje zeg.
En dat ik zelf rij is geen referentie voor het niet drinken van alcoholische dranken. Waarschijnlijk kom ik bezopen thuis en lieg ik er morgen weer over tegen jou.
Leugentjes om bestwil. Zo noemen we het. Je moet niet helemaal alles van elkaar te weten, zeker? Hoe dan ook, het wordt vaak gedaan.

Als je vriendin of vrouw bemerkt dat je je iets té veel goed in de plooi wil leggen, gebeurt zeker en vast het volgende:

Ze kijkt eerst wat raar en onopvallend ongerust denkt ze. Maar we zien het wel.

“Waar ga je naartoe vanavond?”
- “Gewoon… Iets drinken met de collega’s van het werk.”
“Ah..”

Daar weet je al dat ze het niet leuk vindt.

- “Maak je maar geen zorgen. Het is gewoon even de mannen ondereen.”
“En je maakt je zo helemaal klaar?”
- “Ja, waarom niet? Het presenteert en het is een deftige zaak.”
“En die geur wat je op hebt, die heb je in jaren niet gebruikt, toen we elkaar leerden kennen deed je die vaak op.”
- “Zucht. Ja schat, maar nu moet ik écht door! Ik ben al te laat!”
“Ok dan…”

En zo laat je haar de hele avond werkelijk moederziel alleen. Niet alleen omdat je er niet bent, maar dit is een gezonde jaloezie langs haar kant die de kop opsteekt. Je bent haar die avond even helemaal kwijt hoor. Ze is zichzelf ook kwijt.
Dus.. Wij kunnen lekker uitgaan tot ‘s ochtends!

En zo zijn er nog tal van voorbeelden, maar elke mens met gezond verstand kan dat wel vervolledigen.
Vrouwen. Ze zijn zo mooi meneer. Maar waarom passen ze dan niet beter bij ons? Soms is het werkelijk teveel… Achja, je houdt van vernieuwing.

En vernieuwing is met dit weer niet zo erg moeilijk. De Zon. Warm. Zonnebril. Polo of t-shirt. Tafel. Stoelen. Drank.
Daar heb je het, het ideale scenario. Een terras! Op een terras kan iedereen die wilt, flirten met elkaar. Zeker in deze temperaturen. Daarstraks was het dan ook zo.
Je zit op terras en geniet van je eeuwig heerlijke gouden drankje. God zij met ons. Bier kan smaken, dat is zo.

Je kijkt eerst verkennend rond met je zonnebril op en als je een mogelijk interessant vrouwelijk iemand hebt gezien, dan probeer je haar aandacht te trekken.

Tussendoor wil ik toch even zeggen dat dit vaak onbewust gebeurt, tot op een bepaald punt…

Als je haar aandacht hebt, stopt het meestal na een paar keer lachen naar elkaar en/of wat zwoele blikken uitwisselen.
Als je er verder op ingaat en zij ook, dan durft ze zich misschien wel wat meer van haar verrassende kant te laten zien. Bij een rokje of kleedje zal ze gegarandeerd:

Ofwel met de bandjes prullen;
subtiel over haar schoot wrijven zodat je haar mooie benen kan bewonderen (nog meer!);
een beetje met haar benen bewegen.

Er zijn er vast nog, maar dit zijn er enkele die ik vaak tegenkom, ze wilt je aandacht immers niet kwijt en het kan alle kanten op.
En dan ga je plots naar huis…
Dan heb je het wel gehad bij haar, ga daar maar van op aan. Mooi, je ego is weer gestreeld en je kan het mooie weekend in. Veel zon, hoge temperaturen en een heerlijk gestreeld ego en een ‘chill’ stemming.

Geniet ervan. Het is misschien de enige week dit jaar. We leven nog steeds in België!

Vloggende Bijf.

Soms doe je zulke dingen dus. Hopelijk niet té vaak. Nooit meer zelfs hoop ik.

Vandaag moest. Vrijdagmorgen, 25 april des jare 2008. Het moest vandaag gebeuren, en om 11 uur was het dan zover: “Ik heb nu tijd”, zei m’n baas.

Het hek is van de dam. Ik nam ontslag.
Waanzinnig gek?

Niet echt, ik was het er beu, heb een andere job die mij meer zal liggen en volop zal aansluiten bij mijn studies. Perfect dus!

Ik zat met een opzeg van zes weken, maar daar heeft m’n baas zeker al twee weken af kunnen krijgen.  Misschien iets later nog meer maar dat hangt allemaal af hoe snel mijn opvolger ingewerkt zal zijn. Het is niet leuk om je harde werk achter te laten, maar ik moet het doen, voor mezelf! En ik zal daar vast evengrote bergen verzetten! Al dan niet grotere! Want ik hoop mijn plekje in dat bedrijf te vinden.

Leuven. Junior Accountant. Het klinkt wel!

“Goeiemorgen, Mr. Bienkens. Jij bent de Junior Accountant neem ik aan?”

Ik ben verzot op zakelijke aansprekingen met veel prietpraat rond! Dolletjes gewoon. Droge vergaderingen, droge humor. Allemaal mijn ding! Maar omdat ik een boekhouder zal zijn wilt het niet zeggen dat ik niet kan genieten van een platte mop, een platte opmerking of natte dingen (voor interpretatie vatbaar, zeker weten!)

Maar zakelijkheid, prietpraat, egoboosting. Alles dat hoort bij een job als degene die ik nu zal betreden. Het is gewoon ‘part of the job’!
Wat ik precies ga doen, ga ik nog niet aan iemand zijn neus hangen, maar dat komt nog wel. Ik wil me nu focussen op mijn carrière.

26 mei des jare 2008. Maandag. Dat zou – vanaf nu gezien – de eerste dag zijn dat ik als Junior Accountant aantreed.
Wens me alvast veel succes. Ik apprecieer het enorm!

Je steeds blijvend bloggende Vijf.

Ik hoop het nog steeds, ik denk het nog steeds. We vechten, jij vecht, ik vecht en samen vechten we al een hele tijd. Het is niet makkelijk en je bent uniek. Jij zei dat ook altijd: “Je bent uniek.” Gevolgd door die wazige, warme, verliefde blik in je ogen met je rode kaken.
Alleen al van het idee word ik weer helemaal warm. Net zo warm als jouw lichaam tegen het mijne… Het idee ervan toch. Wat daar berust het op! Ideeën. We zijn niets meer dan dat voor elkaar. Of.. zijn we zelfs dát nog voor elkaar?

Je bent erg ziek geworden en ik weet niet hoe, waar, wie, wat of wanneer. Ben je al beter? Ik hoor niets meer van je… Waar ben je? Ik hoor werkelijk niets meer… Wanneer heb je besloten mij een verplichte keuze op te leggen op dat democratische kruispunt? Ik weet werkelijk niets meer.

Je hart hoor ik eindeloos kloppen in de stille nacht. De maan verlicht de pijn, maar niet verlichten zoals je zou wensen.
Je pijn moet diep zijn. Enorm diep.

Mijn hart brak.
En nu breek het weer.

Lees je dit? Mag je er zeker van zijn dat mijn hart net weer brak.

Je bent hetgeen dat niet mocht zijn.
Je bent…
Of was je?

Krak.

New York, New York

Het was te kort. Dat kan ik je nu al meegeven. Hetgeen je daar te verwerken krijgt door die twee kleine kijkgaten, is niet bij te houden en dat heb ik gemerkt. Het meerendeel wat ik er heb gezien en ervaren als goed ben ik waarschijnlijk ook al vergeten. Waar ik nog zei “Wow! Dit vergeet ik zeker niet!” kan ik me nu dus niet meer herinneren.

Times Square – February 2008

Los daarvan is het een prachtige stad. Je moet er wel voor zijn, want het is rush-all-day-long, maar het gaat vlot, je wordt meegevoerd door de meute.
Wat me opviel aan deze stad is dat ze enorm proper is voor het aantal inwoners dat ze heeft, de omvang en de drukte. Bizar! Maar als je er écht op let merk je ook wel goed dat de NYC’ers er toch wel aandacht aan besteden.

View from the Empire State Building – February 2008

Misschien dat ik later in een blogpost nog heel wat meer uitleg geef over NYC, maar het is zoveel, je zou je interesse dusdanig verliezen omdat het langdradig wordt.

Wat ik je kan vertellen is dat ik niet in het MoMA ben geraakt, wegens omstandigheden. Tijdsgebrek en een enorme lange rij.

Line of people waiting to enter the Museum of Modern Art – February 2008

Dingen die me opvielen? NYC in het algemeen, prachtig en toch nog zó waakzaam voor terrorisme. Er wordt elke week op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip een oefening gedaan waarbij alle politiekorpsen van NYC naar het hoofdkwartier op Times Square moeten rijden, zo kijken ze hoe snel de agenten er geraken en hoe dit kan verbeteren, je weet maar nooit…
De enige tegenvaller: Central Park. Misschien kwam het nog door de winter, maar het was een kaal park, dat gescheiden wordt door de openbare weg en dat vind ik enorm jammer. Bij mij wekte het een gevoel op als ‘Een park om maar een park te hebben’. Groot, schaatsbaan, vijver, bomen. Van het park moet je dus al zeker niet achterover vallen.

Val dan maar achterover van al de rest.

Canon Digital Ixus 960 IS.

Het zegt je waarschijnlijk meer als ik gewoon digitale camera zeg! Wel, hier is ie! 

Een mooi fototoestel met een groot LCD-scherm (2,5 inch – 6,35 centimeters ) – niet dat dat zo noodzakelijk is. 12.1 megapixels, 3.7 optische zoom – de digitale vernoem ik niet, want deze is toch geen kloot waard, sowieso.
Optical image stabilizer – zeer handig moet ik zeggen. Anti rode ogen, ik heb het getest. Het werkt geloof mij. De sterretjes zijn bijna weg.
Titanium behuizing, ik heb mijn tanden erin gezet en mijn uitneembaar gebit is al in bestelling!

 Beiroet. Je kent het wel! Onze Belgische trots van het leger vertoeft er regelmatig dezer maanden.

Even totaal iets anders.

Beirut. Je kent ze waarschijnlijk niet. Deze geweldige band is – voor mij dan toch – de revelatie van 2007 maar vooral van het huidige jaar, 2008.
Liedjes als “Nantes” en “A Sunday Smile” doen me veel. Door het laatste ben ik zelfs enorm ontroerd geraakt op een gegeven moment. Verder geef ik geen details.

Beirut is vooral bekend om zijn leadsinger Zach Condon. 22 jaren jong en geboren in Santa Fe. Je zou voor minder.

We gaan hokjesdenken – vooral de algemene maatschappelijke sociale kring – en plaatst deze geweldige band in de genres Folk, World, Pop en Indie. Nu, tegenwoordig plaatsen ze elk goed nummer onder Indie. Ik noem dit geen Indie en al zeker geen Pop. Over die andere twee kan ik nog nadenken.
Het is geen gewone muziek. Met de Franse invloeden en bedrukte melodieën kan hij met deze twee nummers alvast beschrijven hoe ik mij voel.

Klef, zweterig, zielig, treurig, spontaan, zwepend. Ik vind er alles in! Hieronder vind je dan ook twee video’s. De eerste is “Nantes” en die eronder is “A Sunday Smile”.

Om het toch nog even New York te tinten. Ik neem deze muziek mee in het vliegtuig en wil de New Yorkers overtuigen dat hij ok is.
Want New York is niet ‘Amerika’. Gewoon maar een metropool.

 Beirut – Nantes

Beirut – A Sunday Smile

Je kan “A Sunday Smile” trouwens op de officiële site van de band downloaden ofwel hier.

 Officiële website: http://www.beirutband.com
In verband met hun laatste album: http://www.flyingclubcup.com/

 Geniet ervan, ik doe dat evenzeer.

 Uw ontroerde,

V.

 Daarmee begonnen grote mensen uit het verleden – en ook minder groot, letterlijk en figuurlijk – hun berichten en mededelingen jegens ondergeschikten mee.

 De New York getinte blog liet tot dusver zowaar te wensen over. Niet meer.

 New York, voor sommigen nog een beetje een utopie maar eigenlijk is het voor iedereen haalbaar. De zwakke koers van de Dollar zit daar zeker en vast voor iets tussen. Hun president mag zich terecht vereerd voelen, dat menig Europeaan zich zo vrij voelt om zijn land te bezoeken. Nuja zijn land. ‘Zijn’ land. We houden hun economie draaiende en zo is de cirkel weer rond.

 New York! Voor mij niet langer een utopie, maar gewoon een geboekte waarheid van 15 februari 2008 t.e.m. 19 februari 2008.
Het is niet lang, nee. Maar ik wil zulke stad eerst beter leren kennen – zie het als een speed date. Als het mij aanstaat probeer ik nog deze zomer te gaan. Of misschien later (Zeven?).

New York! Het prikkelt mij en ik heb zelden zo enorm afgeteld naar een even-er-tussenuit-trip.

Wikitravel is voor mij een bijzondere bron aan informatie geweest in verband met New York & New York City. Ik wil deze informatie graag met jullie – het plebs – delen.

 Wist je dat…:

• New York City kleiner is van oppervlakte dan Vlaanderen, maar wel een pak meer inwoners telt? 10 359 per km² en 8 143 198 in totaal.
• New York City ingedeeld is in vijf woongemeenschappen – een soort van gemeenschappen zoals in België. Deze zijn Manhattan, Brooklyn, Queens, The Bronx & Staten Island.
• Als New York City een aparte natie was, het het 16grootste BNP had van de wereld, waarmee het Rusland overtreft.
• Ze overal een fooi verwachten van 15 à 20% van het bedrag dat je moet betalen?

 Ik vond dit toch een paar leuke weetjes. Bij deze ben ik blij dat ik ze ook even kon toelichten!

Uw verlangde!

5

 Zeven – is zoals jullie allemaal weten – het prettige koolzuurbelletje in mijn spuitwater. Watergewijs.

 Ik zou jullie nu allen een gelukkig nieuwjaar kunnen toewensen, en hopen dat al jullie wensen uitkomen. Veel geld en van die andere materiële dingen waar ík toch geen fuck aan heb.
Daarom doe ik ook niet mee met die hype des sekte Christens!

Ik wens mezelf wel veel geld toe. Want geef toe, ik ben dan misschien niet de grootste materialist, maar in deze maatschappij heb je het geld wel nodig, vandaar dus.

Ik wens mezelf ook veel liefde toe. Ik heb daar recht op.

Ik wens mezelf een goede gezondheid toe. Omdat ziek zijn zowat het meest irritante is dat er bestaat. Afhankelijk zijn van iemand terwijl je mentaal nog capabel genoeg bent – laten we hopen dat het niets ernstig is.

Het nieuwe jaar kan ook ingeluidt worden met een nieuwe scheertip – waarvoor ik je verwijs naar Zeven (Jacques Perk).

De volgende post volgt vlug, ik beloof het je.
Nee, nu lieg ik.
Ik beloof het mezelf.

 Anders spreek ik mezelf tegen in de eerste post.

Vergeet nooit, jullie zijn allemáál uniek.

Uw bloggende,

5

Het overkomt me vaker, maar ditmaal is het toch ietwat anders. Niemand verwacht dat ik hier iets neerschrijf. Buiten ikzelf dan, waar is anders de logica van een blog naartoe.

 Vijf, dat ben ik.
Trots lid van de ‘Spades’ en Het Klaverspan dat ik mag delen met Zeven.

I is not kidding.

Verder kan je je hier maar vermaken, iets leuk tegenkomen, of gewoon je haat jegens mij uiten. Alles is welkom – ja zelfs jij, debiel.

Vijf in veel meer betekenissen. Het begin van een epos, een ridderverhaal en nog vele andere vormen. Een ridderverhaal van een speelkaart op zijn paard dat allesbehalve wit is, geloof mij. Ik kan het weten!

 De eerstkomende maand zal het hier New York getint zijn. Spoiler isn’t it?

 Groetjes,

 Je beste 5.